บทสรุปฉบับแฮมแฮม

ดูเหมือนพออายุเลยวัยกลางคนมาได้สักหน่อย ความรู้สึกในคืนส่งท้ายปีเก่ามันจะเริ่มเปลี่ยนไป ทุกอย่างมันวนแบบเดิม ซ้ำเหมือนกันทุก ๆ ปี จนตอนนี้ผมแทบจะไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเป็นพิเศษอีกแล้ว  ผมจำได้ว่าสมัยตอนเด็ก ๆ บ้านผมไม่ค่อยจะได้ออกไปฉลองปีใหม่นอกบ้านเหมือนกับคนอื่นเขาสักเท่าไหร่ เรามักจะฉลองกันอยู่แค่ที่บ้าน แค่ครอบครัวของเรา แล้วสุดท้ายผมก็ต้องมานั่งเค้าดาวกับคุณกิตติ สิงหาปัด หน้าจอทีวีช่อง 3  ที่มันพีคก็คือ ผมไม่ได้รู้สึกเหงาอะไรขนาดนั้น  แต่ในทางกลับกัน เมื่อโตขึ้น รู้จักคนมากขึ้น แคร์คำพูดของคนมากขึ้น การเค้าดาวน์ปีใหม่คนเดียวที่บ้าน เริ่มจะกลายเป็นเรื่องน่าเศร้าไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้  เราต้องพยายามออกนอกบ้าน พยายามจับกลุ่ม และต้องเข้าดาวกับคนมากมาย เพื่อแสดงออกให้รู้ว่าเรากำลังมีความสุข  แต่จากประสบการณ์ของผมแล้ว การกระทำแบบนั้น มันไม่ได้ทำให้เราหายเหงาลงเลยแม้แต่นิดเดียว  ความเหงาส่วนใหญ่มันไม่ได้เกิดจากการได้ Countdown หรือไม่ได้ Countdown  แต่มันเกิดจากความรู้สึกที่อยู่ข้างในจิตใจ ว่าตอนนี้เรากำลังขาดอะไรอยู่หรือเปล่า  และชีวิตของผมที่...